Mehmet Özkendirci’ye ait “Zamanlar” isimli şiir, zamanın ve mekânın monotonluğunu sorgulayan derin bir ruh halini gözler önüne serer. Şair, günlük hayatın sıradan tekrarları üzerinden geçmiş ile bugün arasındaki sınırların belirsizleştiğini vurgular. Zamanın aktığı algısına karşı çıkarak aslında tükenenin insan ömrü olduğunu ve toprağa doğru bir yöneliş yaşandığını ifade eder. Kronolojik akışa duyulan bu isyan, sevgilinin yanında zamanın durdurulması ve saatlerin bozulması isteğiyle daha da belirginleşir. Eser, hayatın acımasızlığı karşısında yaşanan derin bir yalnızlık duygusunu ve hem zamansız hem de mekânsız kalma halini etkileyici bir dille yansıtır.
Dün yine aynı sokaktan geçtim
Aynı evler, aynı ağaçlar
Üzerimdeki gömlek de aynı, ayağımdaki çorap da
Acaba ben dünden mi kaldım,
Dün bugün mü yoksa?
……………………………..
Dün sanki bugün
Yarın hatırlanmaz öldüğün.
…………………………………
Kim demiş akıp gidiyor zaman
Akıp giden biziz toprağa doğru her an.
……………………………..
Akrepler yelkovanları soksun
Zaman dursun
Bende kal öylece.
……………………………………
Ah zaman, kahpe zaman
Bir gün yaşatmadın
Binlerce zamandan.
…………….
Bu saatleri kim kuruyor?
Hep sende duruyor.
…………….
Zamanlar içinde zamansızım
Mekânlar içinde mekânsızım
Yalnızım.
