Dr. Lütfü Şahsuvaroğlu tarafından kaleme alınan bu metin, vefatının birinci yıl dönümünde Nihat Genç’in hayatını, duruşunu ve entelektüel mirasını anmaktadır. Yazar, Genç’in karakterini Elias Canetti’nin rüzgâr ve doğa imgeleri üzerinden tanımlayarak onun doğayla ve ezilenlerin feryatlarıyla kurduğu güçlü bağa dikkat çekmektedir. Metinde ayrıca, Genç’in Mamak zindanlarından sonraki gazetecilik yılları, ideolojik kalıplara sığmayan vatan sevgisi ve Atatürk ile Cumhuriyet değerlerine bağlılığı samimi anılarla aktarılmaktadır. Son olarak, yazar onun millî ve manevi hassasiyetlerinin yanı sıra gençliğin Atatürk’e yönelişindeki rehberliğine vurgu yapmaktadır.
Ruhu şad olsun. Haberiniz.com.tr’de Cınıvız’ın Rüzgârlarında yazmıştım. Elias Canetti der ki: “Sesi ve yönü rüzgârların en çarpıcı özelliği. İnsan kendini rüzgârın içinde hisseder. Fırtınada elde ettiği her şeyi sürükler.”
Nihat için de rüzgâr kendisini açıklayan, kendini bulduran bir şeydi.
“Hadi gel darmaduman et beni! Mekanik orospular girmesin hayatımıza!” Vantilatörler yani…
Nihat’ın, annesinin taktığı isimle Cınıvız’ın ağaçları, ormanları, ırmakları, denizleri, dağlarından bahsettik. Bir de Cınıvız’ın çığlıkları vardı. “Millici, İslamcı, Kemalist, kuvvacı, tarikatçı insanların çığlıkları yerine ovalarımızın, akarsularımızın, denizlerimizin, bitkilerimizin çığlıklarına kulak kabartmalıydık.” Bir de hastanede çalıştığı dönemin izlenimciliği ile Kadın Doğumdaki annelerin çığlıkları… Ya kargaların çığlıkları? Nihat’ın en sevdiği kuşlar kargalar… Çünkü ailesine en sadık hayvanlardır onlar. Mesela kafeste sürekli düzüşüp ötüşen kanaryaları sevmez. Bir de Cınıvız’ın çığlıkları arasında Sarıkamış’ta donmakta olan askerlerin çığlıkları…
O bir su damlasıdır, bir ağaçtır, bir başaktır; ama kitle hâli: okyanusta dalga, orman ve ekinlerdir.
Canetti’nin keşke Nihat’tan haberi olsaydı.
Nâzım’ın dediği gibi; “Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine”, onun dimdik duran ağaç formu, dağ formunu açıklamaz mı?
12 Eylül zindanı Mamak’tan çıktığım gün kapıda bekleyen Ahmet Çiğdem, Ali Bilir ve Nihat Genç’ti. Hemen çıkardığımız Millet gazetesinde ilk yazısını yazmıştı. Askerlik sonrası Mithatpaşa’da kitabevi açtığımda adını Genç Sanat Kitabevi koymuştum. 1987’de Yeni Düşünce gazetesini çıkardığımızda da Kültür Sanat’ı emanet ettik. Sonra Belde gazetesi ve benim memuriyete geçmemden sonra Hakan’la Çete ve Sakarya günleri… Ardından Leman, Akşam, SkyTürk ve en son Veryansın.
Kardeşimin kanser günlerinde Anıtkabir’in oradaki Başkent Hastanesinde buluşurduk. Ayağımızın altından bir şeyler kayıyordu. Anıtkabir’e gençler kendiliğinden akıyordu. Henüz Atatürk’ü ve Cumhuriyet’i siyasetçiler gündemlerine almış değildi. Aralarına katıldık, hiçbir marşımızı bilmiyorlardı, Dağ Başını Duman Almışı bile. Onlarla marş söyledik. Bir rüzgâr geliyordu evet, gençler hissediyordu Cumhuriyet’e ve Atatürk’e sahip çıkılmalıydı, iğdiş edilen değerlerimiz üzerinden siyasetin kullanmadığı bir şey kalmamıştı. Allah ile aldatanların menfaat çeteleri haline gelişine karşı çıkılmalı ama milletin maneviyatı ayakta kalmalıydı. Nihat’ın diline Allah, millet, bayrak ve vatan çok yakışıyordu. Çünkü o önce Canetti’nin sembollerinin kendi milliyetindeki yansısıydı. Pınar, ırmak, çağlayan, dalga, deniz, ağaç, orman, dağ, rüzgâr idi o…
Gelmekte olan rüzgârı da önceki rüzgârda olduğu gibi istismar edecekler çıkacaktır. Atatürk’ün Gençliğe Hitabesini ve Onuncu Yıl Nutkunu ezbere okuyamayan Atatürkçü geçinenlere de Nihat en doğru cevaptır.
Bil ki o sevdiğin Kemaliye’nin Munzur’daki pınarlarından akıp gelen tertemiz suları hâlâ Fırat’ı beslemeye devam ediyor. Emperyalizme ve onların işbirlikçilerinin zehirlerine rağmen…
