
Erol Sunat’ın metni, insanların gönül köprüsü adı verilen manevi birleşme noktasından uzaklaşmasını ve günümüz toplumunda artan öfke, kibir, küslük ve şiddet gibi olumsuzlukları ele almaktadır. Yazıda, atalarımızın öğrettiği hoşgörü, barış ve kalp kırmama gibi güzel değerlerin zamanla nasıl unutulduğu ve insanların birbirine nasıl yabancılaştığı vurgulanmaktadır. Bu köprüye ulaşabilmek için bireylerin gurur, nefret ve sevgisizlik gibi insana yakışmayan tüm kötü duyguları geride bırakması gerekmektedir. Ancak günümüzde sokakların kavgalara, tahammülsüzlüğe ve toplumsal çürümelere sahne olduğu, doğanın bile saygı duyduğu bu kutsal bağın ne yazık ki insanlar tarafından zedelendiği ifade edilmektedir.
Köprü deyince, bırakın aklınıza hemen geliveren köprüleri bir kenara…
Bu dünyada üzerinde buluşulacak tek bir köprü var…
Gönül köprüsü.
Bütün gönlü güzellerin buluştuğu o köprü.
Düşmanı çok; hasetlerin, fesatların, fitne ateşleri yakanların, kıskançların yollarını tuzakladığı, yıkılsın diye, bakımsız kalsın diye, seller gelip alıp götürsün diye el ele verdiği o köprü.
Köprülerin efsanesi…
Bu efsane; onu yıkmaya kalkanların yıkamadığı, güçlerinin her ne yapsalar da yetmediği, yaptıkları her oyunun ve tezgâhın onun karşısında pes ettiği, işlemediği köprü.
Gönül vermeyenin, bu işe aklı ermeyenin, hayali dahi yetmeyenin erişemediği köprü.
Bu köprüde buluşulduğu dönemlerde gerçekten güllük gülistanlık olmuş dünyamız. Barış gelmiş, huzur gelmiş, zalimler baş eğmiş, bu dünya benim diyenler yerin dibine girmiş, cümle kötülük bir yerlere saklanmış sinmiş.
***
Köprü, gönül penceresinden bakınca görülen, gönül dağının eteğinde bir köprü.
Gönüller yapmanın ne olduğundan bihaber olanlar ne bilsinler bu köprüyü?
Yunus, “Gönüller yapmaya geldim…” demişti yüzyıllar önce…
Keşke gönül yapmaya gelenler doldursaydı sokakları, caddeleri, yolları…
Nereye başımızı çevirsek bir gönül yıkan, bir kalp kıran…
Gönüller yapmaya devam edilseydi, böyle mi olurdu?
Ortada ne kavga olurdu ne niza ne savaş olurdu ne savaşa sebep olan onca kışkırtma…
Ne kimsenin bir başkasının toprağında gözü olurdu ne esir olurdu milletler ne de zalim mazluma kan kustururdu…
Köprüye ulaşan; kin gibi, nefret gibi, sevgisizlik gibi, gurur gibi, kibir gibi, ego gibi ne varsa insana uymayan, yakışmayan, uyuşmayan hepsini atar da öyle gelirdi köprüye.
***
Aslında bize birbirinden güzel ve değerli hasletler öğretilmişti. Miras bırakılmıştı büyüklerimizden. Bu hasletlerle yürünen yol gönüllerin buluştuğu o köprüye çıkar denmişti.
Küsmek için; hiçbir çareniz kalmadığı anlarda o da en kısa zamanda barışmak üzere aranıza mesafe koymanın adı olsun demişlerdi.
Bize barışmayı öğretmediler mi?
Dövüşmeyin, tartışmayın, kalp kırmayın. Özür dilemesini bilin, teşekkür etmeyi ihmal etmeyin demediler mi?
Dediler demesine de…
Küsmek bir başkaydı…
Pek sevdik…
Vazgeçilmez eyledik…
Dozunu bile isteye kaçırdık, sınıf atlattık…
Ölüme dirime gelmesin, salımdan tutmasın, mezarımın kenarından geçmesin diye vasiyetler dahi bıraktık yanımızda kim varsa.
Kimse de dur artık, yetti artık, bitiremedin şu sebebini dahi unuttuğun küslüğü demedi.
Kimi demek istemedi…
Kiminin işine gelmedi…
Israr edeni de zaten defterden sildik, onlarla yolumuzu ayırdık.
***

Küsme inadı diye yeni bir inat çeşidi icat ettik…
Kimi bunun inadı bununla mezara gider dedi.
Kimi Allah kalbini yumuşatsın diye dua etti…
Böyle değildik, bize ne oldu diyen o şarkının dizelerine benzedi halimiz.
Burnundan soluyan, esip gürleyen, kafa göz dağıtan, yaralayan, sevdim dediklerini vurup öldüren bir gözü dönmüş hâl…
Şirazeden çıkmanın daniskası…
Gönül almayı…
Hoşgörüyü…
Halden anlamayı…
Hatır gönül saymayı…
Kırma insan kalbini, yapacak ustası yok denen o inceliği nerede ve ne zaman kaybettik?
Hatırlatana duyduğumuz öfke neden?
Yapma etme diyene düşman olmak neyin nesi?
***
Köprü haddizatında çok uzaklarda değil. Her nereden baksanız görünüyor. Neredeyse iki adımlık bir mesafede.
Lakin yol uzadıkça uzuyor. Yola çıkan cayıyor, ayağı bir yere takılıp yere kapaklanıyor. Ayağa kalkamıyor. Kalkmasın diye yolun hazırladığı sürprizlere kanıyor, aldanıyor.
Gönüllerin köprüsüne gönül vermeden varılmaz.
Dur biraz, köprü orada, kaçmıyor, yarın gidersin, az soluklan, yol kenarındaki ağaçların altında az biraz uyu. Aman ha, ileride dipsiz bir kuyu. Yollar karman çorman derler ya hani.
Kimin aklına uyduysak artık, kendimizi yalnızlaştırdık.
Bulunmaz Hint kumaşı gibi görmeye başladık.
Koptuk… Çözüldük… Dağıldık… Savrulduk… Bölündük.
Her parçamız bir yerlerde kaldı…
Aralara öyle nifak tohumları ekilmişti ki söküp atamadık.
Bir araya gelemedik…
Buluşamadık… Barışamadık… Gönül alma denen o güzel yolda yürüyemedik.
***
Köprülerin altından çok sular aktı demeyi marifet saydık hep beraber.
Yüzler asık, kaşlar çatık, gözler kısık, bizden iyi bir kelam bekleme artık… Benzeri davranışlar aramadığınız kadar çok…
Dışarı bir çıkın hele…
Gece yarıları dahil…
Her tarafta kavga dövüş, küfür, tartışma, sataşma kıyamet…
Öyle laflar ediliyor ki, bu neyin kızgınlığı, neyin nefreti, bu öfke nedir böyle…
Ayıran arada kalıyor.
Yazıktır günahtır diyene ne mi diyorlar?
Sana ne, senin ne üstüne vazife, sen kimsin, anam mısın, babam mısın?
Sokaklar sakin değil. Geceler ve gündüzler insanların kozlarını paylaştığı birer arena adeta…
Ayrılıklar, boşanmalar, kadın cinayetleri, boynu bükük kalan çocuklar, çocuklarına sözü ve hükmü geçmeyen yaşı yetmişin üzerindeki ana ve babalar.
***
Sel, bu köprü demiş, benim yıkabileceğim bir köprü değil. Ben sadece sessiz sakin akar giderim hürmetimden ne taşkınlık yaparım ne sağa sola zarar veririm…
Yel, ben demiş, saygımdan o köprünün yanından geçerken meltem olurum. O köprüde buluşanlar rahat etsin, rahatlasın isterim. Gönül köprüsünün hatırı bende o kadar çok büyüktür ki, yel dese, gel anlarım ben geldim gönlümün köprüsü diye koşar gelirim.
Zelzele, ben demiş, nasıl sallarım o köprüyü? Allah korusun beni öyle bir yanlıştan… Köprünün bulunduğu yerin semtinden dahi geçmem. İncitmeyeyim, alınmasın, bana gönül koymasın diye…
