“Gel Sen Ne Çektiğimi Bir de Bana Sor”

Erol Sunat avatarı
“Gel Sen Ne Çektiğimi Bir de Bana Sor”

Toplumun içinde bulunduğu ağır ekonomik geçim sıkıntısı ve yetkililerin bu zorluklara karşı sessiz kalışı eleştirilmektedir. Erol Evgin’in ünlü şarkısına atıfla, halkın ne çektiklerini soran kimsenin kalmadığından yakınılmaktadır. Emeklilerin ve asgari ücretlilerin yetersiz maaşlarla ayakta kalmaya çalıştığı, zam oranlarının ise insanları hayal kırıklığına uğrattığı vurgulanmaktadır. Eskiden halden anlayan komşuluk ve dayanışma kültürünün kaybolduğu, günümüzde ise sosyal ilişkilerin bile ekonomik yük haline geldiği belirtilmektedir. Zamanın geçmek bilmediği bu kasvetli dönemde, halkın yeni ve gerçekçi çözümlere duyduğu özlem dile getirilmektedir.

Sözleri rahmetli Çiğdem Talu’ya, bestesi rahmetli Atilla Özdemiroğlu’na ait olan, bir Erol Evgin şarkısı olarak dillerden düşmeyen “Bir de Bana Sor” şarkısının nakaratı şöyle başlıyordu: “Gel, sen ne çektiğimi bir de bana sor / Nerde, nasıl yaşarım? Bir de bana sor…”

“Sor” diye sitem eden bu cümleler şarkıyı aştı, yılları aştı, hayatımıza girdi, her yanımızı kuşattı…

Bu kuşatma geçim kuşatması olarak başladı. Kaldıramadık bu kuşatmayı…

Geçim öyle bir dikildi ki karşımıza, elden ayaktan düşürdü… Vurdu geçti. Yerden yere çarptı, serdi upuzun yere hani o iki seksen dediklerinden…

Kimi dip bu dedi…

Kimi dibin de dibi…

Tut elimi diyen olmadı…

Korkma, yetiştim, aç gözünü ben geldim, senin için geldim diye seslenen birileri de gelmedi…

Yardıma koşan olur mu diye yollara takılı kaldı gözler; boşunaydı o ümitle bekleyişler…

Kasım, yani on birinci ayın ortası…

2026 belli ki ne haliniz varsa görün babından belli belirsiz söylendi…

İnsanlar, git de senden bir an önce kurtulalım sesleriyle ilendi…

***

On birinci ayın ortasına eriştik.

Neyin var, neyiniz var, sizin derdiniz ne diye soran olsaydı keşke…

Soran oldu da söylemedik mi?

Yanımıza gelen oldu da görmedik mi?

Kapımızı çalan oldu da açmadık mı?

Bu topraklar, Dokuzuncu Cumhurbaşkanımız rahmetli Süleyman Demirel’i gördü…

Onun kurduğu cümlelere az nazire yapmadık.

Bu nazireler ondan bize yadigâr…

Sormadan bir şey söylememek bir terbiye biçimiydi bu coğrafyada.

Zaten bizi bilen bilirdi.

Yunus, yüzyıllar ötesinden, “Bilmeyen ne bilsin bizi, bilenlere selam olsun…” demiyor mu?

Bizi bilen yüzümüze bakar bakmaz bilirdi halimizden.

Derdim sana malumdur Beyim diye, Bey kapısına varan insanlar da bu topraklarda yaşadılar.

Biz, “sor” diye dağlara taşlara, gökte uçan kuşlara haykırmışız derdimizi.

Şarkılarla, türkülerle dökmüşüz içimizi.

Saza geçmiş, söze geçmiş, tele geçmiş, mızraba geçmiş nazımız…

***

“Gel Sen Ne Çektiğimi Bir de Bana Sor”

“Ne soranım var…” diyordu ya Orhan Baba…

Soranımız olsaydı böyle mi olurdu?

Kaybolmazdık kalabalıklar içinde.

Kaybolmazdık nedenlerde, niçinde.

Bir kira etmeyen, kiraya yetmeyen maaşıyla emeklinin hali, bir dokun bin ah işit noktasında…

Kirayı verip geriye kalanla ne yapacağım diye uykuyu kaçıran asgari ücretliye aldığın maaş yetiyor mu, hayatından memnun musun diye bir soran oldu mu?

Kasımın ortasına, nasılsın, geçinebiliyor musun sorusu sorulmadan geldi milyonlarca insan…

Ayakta durabilmenin mucize olduğu bir dönem…

Her ne verilecekse verilebilmeliydi hemen…

Oranlar açıklanıyor, her defasında asgari ücretlinin gözleri doluyor…

Asgari ücretle bir ayın geçmeyeceği bilinmiyor mu diye o kadar çok soruldu ki…

Ah insanı yaşatmak ah…

Ne çektiğimizi bize soracak olanları beklemekle geçti ömrümüz…

Bir zamanlar günde on kere sorarlardı.

Yanımıza gelip otururlardı…

Kimse unutulmazdı… Sofralardan aç kalkan da olmazdı…

Ya şimdi?

Ne çektiğimiz sorulabilseydi keşke…

Sorulmadığı içindir ki bir başımıza kalmışlardan beter bir haldeyiz kasımın ortasında…

***

Kasım…

Ne hasım ne hısım…

Aralık ayının hem öncüsü hem habercisi…

Az daha sabır…

Az kaldı…

Az daha gayret…

Az daha idare et…

İyi olacak vaziyet…

Diye diye gelinmedi mi bugünlere?

Gelen geldi…

Gelemeyenlere de mezarlıklarda veda edildi.

Gün hesabına göre…

Yeni bir yıla kaldı kırk beş gün.

Gün dediğiniz nedir ki…

Akşam olur, sabah olur, bir bakmışsın hafta bitmiş, yenisi gelmiş.

Tren gelir hoş gelir ley ley lüm lüm ley…

Hey aralık hey…

Gelemedin bir türlü…

Uzadı aylar, uzadı mevsimler…

Rüzgâr gibi geçmiyor, “bu da geçer…” denen zamanlar.

***

Sokakların dilinden, insanların halinden anlayanlar nerelere kayboldular?

Var mı gören?

Var mı bilen?

Taşındılar mı bu semtten, bu şehirden?

Yoksa göç mü ettiler bu memleketten?

“Gel sen ne çektiğimi bir de bana sor…” diyen o içli mısra bir türlü sorulmayan, sorulamayan halimizden nişane…

Halimizi ahvalimizi soracak olanlar, kasımın ortası oldu hâlâ görünürde yoklar.

Aralık yılın son ayı…

Üzerine en çok konuşulanı…

En çok atıfta bulunulanı…

En çok üstüne hikâye yazılanı…

En çok hakkında tahmin yürütüleni…

Hatta müjde üzerine müjde verileni…

Her günü iple çekilen en son ay…

Bu saatten sonra, üzerine içilir mi bir bardak demli çay?

Devir ekonomi devri olunca, herkes çayını evinde içsin de öyle gelsin demek çok daha doğru galiba.

Ne mi diyorlar?

Çay ısmarlamak mazide kaldı, çay hesabı ödemek adamın ocağını batırmaya birebir.

O eski yiğitler, ağalar yerini eliyle cebi arası bir kilometre olanlara bıraktı.

***

“Ay karanlık zindan…”

Sor hadi dağdan tepeden, oradan buradan…

Zülfüyâra dokunmadan…

Ne diyordu o Silifke türküsü: “Aslı yok yaylasında bin beş yüz koyunum var benim / Herkes kesesinden yesin içsin, saltanatım var benim”…

Mevlânâ, “Dün dünle gitti cancağızım, bugün yeni şeyler söylemek lazım” demiyor mu?

Mesele yeni şeyler söyleyebilmekte…

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter

Giriş Yap

Haberiniz ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!