Toplumumuzda insanları kırmanın kanıksandığı ve gönül alma geleneğinin tamamen unutulduğu vurgulanmaktadır. İnsanların kibir ve gurur yüzünden birbirini anlamaktan uzaklaştığı, bunun sonucunda kalplerin paramparça olduğu belirtilmektedir. Nezaketin yerini kötü sözlerin aldığı, vicdansızlığın ve merhametsizliğin hayatın her alanını sardığı ifade edilmektedir. Çözümü bilmesine rağmen hiçbir adım atmayan bireylerin, karşılıklı kırgınlıklar yüzünden yalnızlığa mahkûm olduğu anlatılmaktadır. Son olarak, bu tükenmişlik ve yorgunluk içinde insanların çareyi yalnızca Yaradan’a sığınmakta bulduğu dile getirilmektedir.
Gönül almak diye bir güzelliğimiz vardı. Yarım elma gönül alma diye de anlatılırdı. Birini kazara kırsak ya da bize öyle gelse, içimize bir sızı çökerdi.
Biz ne yaptık diye…
Hemen koşar gider, “Hakkını helal et…” diye başlayan cümlelerle gönlünü almaya çalışırdık o kalbini kırdıklarımızın.
Görülen o ki, gönül almak denen o güzelliği rafa kaldırmışız da haberimiz yok…
Gönül alınacak konu var, alınmayacak konu var diye ayrıcalık mı kazandırdık bilinmez.
Kırılan kırılır, yarılan yarılır, darılan darılır diye sözler, tekerlemeler icat ettik, yanına bir çuval da laf ekledik.
Sonra da sevgi bekledik, saygı bekledik.
Hani Mevlânâ, “Hadi yaramı sarmaya merhemin yok, yalandan da olsa gönül alamaz mısın?” diye soruyor ya…
Gönül alınacak adam vardı da biz mi almadık diye alttan alamayan, gurur ve kibir abideleri gönül alabilir mi?
Yunus gibi, gönüller yapmaya gelebilir mi?
***
“Gönül, gönül verilerek alınır…” diyen Mevlânâ bu coğrafyada kurdu bu cümleleri.
O katı ve taş kalpler mum gibi yumuşasın diye dualar etti.
Ah gönül vermek ah…
Kimine tek bir kelimesi yetti…
Kiminin katı kalbi eridi, yumuşadı…
Kiminin kalbi erir gibi yaptı, bildiğini okumaktan vazgeçmedi…
Kiminin kalbi, taş erise ben erimem diye diretti, meydan okudu…
Yalandan bile olsa gönül alamayanlar, alamadan gidenler, öbür tarafa barışamadan gidenler oldu.
Yaşadığımız dünya gönlü alınamayanlarla dolu.
Gönül almayı öteledikçe ötelemek gibi bir çıkmaz sokağın içinde debelenip duruyoruz.
İnsanlara nihayetinde bir çift güzel kelam edeceğiz.
Selam vereceğiz mesela…
Günaydın diyeceğiz…
Hayırlı sabahlar diyeceğiz…
Bugün nasılsın diye soracağız…
Senin için geldim…
Seni dinlemeye geldim diyeceğiz…
Oturacağız yanına… Gireceğiz koluna… Sarılacağız boynuna… Tutacağız elini… Hepsi bu kadar…
***
Gönül alma denen mevzudan o kadar çok uzaklaşmışız ki…
Aralara girmeyen kalmamış…
Konuşmayı unutmuşuz…
Takılmayı…
Hatır gönül denen mevzu öyle yığılı ki…
Hatırlamakla aramızda örülen duvarlara balyoz gerekmez; tek bir cümle, bazen tek bir kelime yeter duvarların kalkmasına, buzların çözülmesine…
İşin garibi, çözümleri bildiğimiz halde parmağımızı dahi oynatmamamız…
Boşa geçen, ziyan olan yıllar geçirdik.
Sen dedik, ben dedik, yok dedik, olmaz dedik, ben onun ayağına gitmem dedik, ne barışması dedik, hatır eskidendi dedik, öyle bir yere geldik ki…
Yol bitti.
Söz tükendi.
Kalbin barışası kalmadı.
Lafın tatlısı attı kendini çöllere…
Lafın acısı, keskin sirke gibi olanı, edepsizi kuruldu başköşeye.
Hakikat kim bilir hangi viranede ömür tüketiyor?
***
Araya kimse girmesin, araya girenin de kalbini kırarım diyen o taş kalplilerin taş kalbi yumuşayabilir mi?
Ya kalbin yumuşayacak ya da sen bilirsin diye bir eşik yok mu?
Yalan dünyada eşikten çok ne var?
Yalan dünyanın da benden buraya kadar dediği eşiklerin var olduğu hem bilinir hem de örneği çoktur.
Yalan da bir yere kadar.
Gurur da, kibir de…
Mağrurluktan vazgeçememe denen o son noktada.
Bir kez gönül kırdın ise… demiş ya Yunus Emre…
Eşik orası işte…
Mevlânâ, “Ya kırdığın kalbi Allah seviyorsa? Bilemezsin. Bilseydin ödün kopardı, dokunamazdın.” diye tüyleri diken diken eden öyle bir söz söyler ki asırlar ötesinden…
Kalp kıranlara, gönül yıkanlara eşiklerden eşik beğen der gibidir adeta…
Mesele vicdanla ilgili…
İçinde Allah korkusu olmayan için; kalp kırmak, gönül yıkmak, eşiğin önünde kalakalmak diye bir mesele yoktur zaten.
Yalandan dahi gönül alınamayan, gerek duyulmayan, o nezaket gösterilemeyen günler, aylar ve yıllar yaşıyoruz.
Nelere yazık ettiğimizi bile isteye üstelik…
***
Gönül; sevgi, saygı, istek, özlem, şefkat ve düşünce gibi manevi duyguların kaynağı sayılan iç dünya ve kalbin manevi karşılığı.
Gönlümüzden geçen, gönlümden geçti, gönlümüzde iz bıraktı diye başlar birçok cümle…
Gönüllere bakmak…
Gönüllere girmek…
Gönüllerde yer etmek…
Gönüllerde kalıp gitmek…
Kalp ve gönül bir elmanın yarısı gibi, hatta daha fazlası…
Kalp kıran, gönül yıkan diye başlayan bir cümle düşündürür kalır insanı.
Kalbimiz o kadar çok kırıldı ki…
Ahlaki boyutlar iflas bayrağını çoktan çekmiş.
İyilik fidanları sökülüp atılmış, yerine kötülük tohumları ekilmiş.
Onlar da fışkırmış çıkmışlar her taraftan…
Engerek diller, küfür, tahrik, kışkırtma…
Yağmurdan nem kapma…
Ne dedin?
Niye baktın?
Ne demek istedin?
Benzeri yaklaşımlar kol gezmeye başladı her tarafta, her yanda.
***
Kalp kıranın, gönül yıkanın kimse geçemedi önüne…
Dur kâr etmedi, yapma etme demek yetmedi…
Buna kalp dayanır mı?
Nasıl dayansın?
Böyle bir kalp tekler.
Zor yetişir hastaneye…
Yolda gider öbür tarafa…
Sebep olanda pişmanlığın zerresini göremezsiniz…
İnsanlık öldü mü?
Ya vicdan ve merhamet?
Kırgın kalplerin feryadını duysa duysa bir sokaklar duyar, bir de kaldırımlar ve duvarlar…
“Kadir Mevla’m senden bir dileğim var…” demiş, açmışız ellerimizi…
Sadece halimizi arz etmişiz Yaradan’a…
O bilir tek bir kelime konuşmasam da gönlümden geçenleri, söylemek isteyip de söyleyemediklerimi…
Sen bilirsin halimi desem yeter Rabbime demişiz…
***
Kalp kırık, gönül küsmüş…
Gönül alma faslı çoktan boynunu bükmüş…
“Benim de kalbim var…” diyen o güzel şarkı aralara kaynadı yine.
Dinleyen olmadı…
Hele kulak veren hiç…
Kalp zayıf… Kalp bitkin… Kalp takatsiz… Kalp yorgun… Kalp dargın…
Kalbimiz o kadar çok kırıldı ki…
Hani paramparça oldu derler ya…
