Atsız Burucu tarafından kaleme alınan bu metin, genç bireylere yönelik hayat tecrübelerini ve duygusal olgunluğu konu alan derinlikli bir rehber niteliğindedir. Yazar, akademik başarının ötesinde insanı asıl şekillendiren unsurların inanç, güven ve sevgi gibi temel insani değerler olduğunu vurgulamaktadır. Bu duyguların beraberinde getirdiği risk ve kırılganlıkların bir zayıflık değil, aksine kişiyi büyüten ve insan kılan değerli deneyimler olduğu ifade edilir. Toplumsal beklentilere uyum sağlamak adına özgünlüğü kaybetmemek gerektiği belirtilirken, yalnızlık hissinin bir eksiklikten ziyade bir farkındalık hali olabileceği anlatılır. Sonuç olarak eser, okuyucuyu hayal kırıklıklarından korkmamaya ve her şeye rağmen duygularına sahip çıkarak kendisi olmaya davet etmektedir.
(Öğrencilere Notlar)
Sevgili öğrenciler,
Size kimse açıkça söylemez ama hayat, sınavlardan çok insanlarla ölçer. Notlar geçer, diplomalar duvara asılır; fakat bir gün dönüp baktığınızda sizi asıl yoranın dersler değil, inandıklarınız, güvendikleriniz ve sevdikleriniz olduğunu fark edersiniz.
İnanmak cesaret ister. Çünkü inanmak, bir ihtimali kabul etmektir. Yanılmayı göze almaktır. Bugün size “akıllı olun” diye öğüt verirler; çoğu zaman bunun anlamı, mesafeli olun demektir. Oysa mesafe, insanı korumaz; sadece yalnız bırakır.
Güvenmek risklidir. Evet.
Ama hiçbir şey riske girmeden öğrenilmez. Hayatta en çok kırılanlar, güvenenlerdir; ama en çok büyüyenler de onlardır. Kimseye güvenmeyerek güçlü olmazsınız; sadece kapalı bir hayat sürersiniz.
Sevmek ise bambaşka bir iştir. Sevmek; kontrol etmek, sahiplenmek ya da yüksek sesle göstermek değildir. Bazen sevmek, geri çekilmeyi bilmektir. Karşındakini incitmeden, kendini tüketmeden… Her bağ kalıcı olmak zorunda değildir; ama her bağ öğreticidir.
Kalabalıklar içinde yalnız hissettiğinizde bunun bir eksiklik olduğunu sanmayın. Bu, düşünen insanların ortak hâlidir. Herkes bir yerlere tutunmuş gibi görünürken, siz tutunamıyorsanız; belki de sorun sizde değil, tutunulacak yerlerdedir.
Yanlış anlaşılmaktan korkmayın. Asıl tehlike, hiç anlaşılmamış gibi yaşamaktır. Kendiniz olmaktan vazgeçmeyin; çünkü uyum sağlamak adına kendini kaybedenler, sonunda neye uyduklarını da unutur.
Şunu bilin:
İnandığınız için üzülmeyin.
Güvendiğiniz için pişman olmayın.
Sevdiğiniz için kendinizi küçümsemeyin.
İnandım, güvendim, sevdim demek bir zayıflık değil; insan kalabildiğinizin kanıtıdır.
