Atsız Burucu, kaleme aldığı yazısında bireylerin bilinçli bir tercihle neden yalnızlığa yöneldiğini ele almaktadır. Gençlik yıllarındaki arayışların yerini zamanla huzur ve özsaygıya bıraktığını, yanlış ilişkilerin ise insana yalnızlıktan çok daha büyük bir tükenmişlik yaşattığını vurgulamaktadır. Yazar, kimseye kendini kanıtlamaya çalışmadan sürdürülen yaşamın önemine değinirken, bazı yalnızlıkların özgürlük değil, incinme korkusundan kaçış olabileceğine de dikkat çekmektedir. Gerçek olgunluğun sadece tek başına mutlu olabilmek değil, aynı zamanda kişiliğinden ödün vermeden sevebilmek ve doğru insanla hayatı paylaşma cesaretini gösterebilmek olduğunu belirtmektedir.
İnsan neden yalnız kalmayı seçer? Sevgiden mi vazgeçmiştir, yoksa sevilmek uğruna kendisinden vazgeçmekten mi yorulmuştur?
Bir zamanlar yalnızlık, insanın başına gelen bir talihsizlik olarak görülürdü. Oysa bugün bazı insanlar için yalnızlık, bilinçli bir yaşam tercihine dönüşüyor. Çünkü insan yaş aldıkça yalnız kalmanın değil, yanlış insanla birlikte olmanın ne kadar ağır bir bedeli olabileceğini öğreniyor.
Gençken sevilmek, aranmak, özlenmek isteriz. Zamanla anlarız ki istenmek başka, değer görmek başkadır. Birinin bizi arzulaması, bize saygı duyduğu anlamına gelmez. Yanımızda bulunması da bizi gerçekten anladığını göstermez.
İnsan bazen aynı evde, aynı sofrada, hatta aynı yatakta bulunduğu biriyle, tek başına olduğundan çok daha yalnız hissedebilir.
Bazı insanlar sevgiden değil; sürekli kendilerini açıklamaktan, haklılıklarını kanıtlamaktan, sevgilerini ispatlamaktan yorulur. Bir ilişki, iki insanın birbirine güç verdiği bir birliktelik olmaktan çıkıp bitmeyen bir sınava dönüştüğünde, sevgi de giderek yıpranır.
İşte o zaman insan sessizliği seçer.
Okur, gezer, üretir, spor yapar, kendi yaşamını kurar. Kimsenin beklentilerine göre şekillenmeden, kendi kararlarının sorumluluğunu üstlenerek yaşamayı öğrenir. Artık bir başkasının ilgisiyle kendisini değerli hissetmeye gereksinim duymaz.
Yaş ilerledikçe insanın öncelikleri de değişir. Gençliğinde heyecanı arayan insan, olgunlaştıkça huzurun değerini kavrar. Artık karşısındakinin güzelliğinden, parasından ya da konumundan çok, yaşamına ne kattığına bakar.
Huzur mu getiriyor, gerginlik mi? Güven mi veriyor, kuşku mu? İnsanı geliştiriyor mu, tüketiyor mu?
Ancak burada insanın kendisine karşı dürüst olması gerekir. Çünkü her yalnızlık özgürlük değildir. Bazen geçmişte yaşanan kırgınlıkların, hayal kırıklıklarının ve yeniden incinme korkusunun ardına saklanmış bir kaçıştır.
İnsan kendisini koruduğunu düşünürken farkında olmadan yaşamının çevresine duvarlar örebilir. Birkaç yanlış insan yüzünden herkese kapısını kapatmak, olgunluk değil, geçmişin geleceğe hükmetmesine izin vermektir.
Bu nedenle insan kendisine şu soruyu sormalıdır: Gerçekten yalnızlığı mı seviyorum, yoksa yeniden incinmekten mi korkuyorum?
Kadın ya da erkek fark etmez. Hiç kimse sevilmek uğruna özsaygısından, kişiliğinden ve özgürlüğünden vazgeçmek zorunda değildir. Sevgi, insanın kendisini tüketmesi değil, karşılıklı olarak güçlenmesidir.
Yanlış insanla yaşanan birliktelik, yalnızlıktan daha ağır olabilir. Ancak doğru insanla paylaşılan hayat da yalnızlıktan çok daha güzel olabilir.
İnsan yaş aldıkça yaşamın sürekli birilerine kendisini kanıtlamak için harcanamayacak kadar kısa olduğunu anlıyor.
Belki de asıl olgunluk, yalnız yaşamayı öğrenmek değil; yalnızken huzurlu olabilmek, severken kendini kaybetmemek ve gerektiğinde gitmeyi bildiği kadar, değerli bir insanla karşılaştığında kalabilme cesaretini de gösterebilmektir.
Çünkü insanın en büyük özgürlüğü, kimseye gereksinim duymamak değil, birine gereksinim duyduğunda bile kendisine olan saygısını kaybetmemektir.
Ve unutulmamalıdır: Yalnızlık bazen insanın kendisine duyduğu saygının sessiz ifadesidir. Ama gerçek huzur, yalnızlığa mahkûm olmak değil, doğru insanla birlikteyken de kendin olarak kalabilmektir.
Atsız Burucu (Mehmet Hoca), Çengelköy, İstanbul – 23.10.2026
