Türkiye ekonomisinde uygulanan sıkı para politikaları, büyük holdingler uluslararası finansmana kolayca erişebilirken, istihdamın büyük kısmını sırtlayan yerli KOBİ’leri ve esnafı iflasın eşiğine getirmektedir. Yüksek ticari kredi faizleri ve bankaların katı teminat şartları, işletmelerin nakit akışını keserek üretim çarklarının durmasına ve küçük esnafın toplu şekilde kepenk kapatmasına yol açmaktadır. Kayıt dışı sığınmacı işletmelerin yarattığı haksız rekabet bu krizi daha da derinleştirirken, mevcut finansal daralma sadece ekonomik bir mesele değil, ülkenin milli güvenliğini tehdit eden yapısal bir beka sorunu olarak öne çıkmaktadır. Enflasyonla mücadele bahanesiyle üreticinin finansmandan mahrum bırakılması, yerli sanayinin taşıyıcı kolonlarını zayıflatmakta ve bağımsız ekonomik yapısını tehlikeye atmaktadır. Krizin aşılması için kamu kaynaklarının yandaş projeler yerine üreten esnafa yönlendirilmesi ve kayıt dışı ucuz iş gücü modelinden vazgeçilmesi hayati önem taşımaktadır.
Merkez Bankası “sıkı duruş” derken, enflasyonu düşürme faturası kime kesiliyor? Ankara’nın toplantı salonlarında makroekonomik istikrar masalları anlatılırken, Anadolu’da “sipariş var, para yok” diyen Türk KOBİ’si acımasızca tasfiye ediliyor.
Bir ülkenin ekonomisinin gerçek durumunu anlamak istiyorsanız yalnızca borsa endekslerine, döviz kuruna, faiz kararlarına veya Hazine ve Maliye Bakanlığı’nın “enflasyonu düşürüyoruz” açıklamalarına bakmayın. Anadolu’nun sanayi sitelerine, yedek parça atölyelerine, esnafın veresiye defterine ve o yavaşlayan üretim bantlarına bakın. Çünkü bugün geldiğimiz noktada, bankaların kredi musluklarını mühürlemesi sıradan bir daralma değil; milli burjuvazinin ve Türk orta sınıfının sistemli bir şekilde yok edilmesidir.
Sahada, organize sanayi bölgelerinde hep aynı feryat yankılanıyor: “Sipariş var, para yok.”. Sipariş defterinde iş görünürken, kasada nakit sıfır çekiyor. Müşteri 90 günlük vade dayatıyor, tedarikçi peşin çalışmak istiyor, banka ise ağır teminatlar istiyor. Bu üçgenin içine sıkışan üretici zarar ettiği için değil, işletme sermayesi bittiği için duruyor.
Rakamların Anlattığı ve Anlatmadığı Gerçek
Dürüst başlayalım; bu yazı slogana değil, rakama yaslanmalı. TÜİK’in verilerine göre Ekim ayında tüketici enflasyonu aylık yüzde 2,58, yıllık yüzde 29,77 olarak gerçekleşti. Enflasyonun yüzde 30’un altına inmesi makro düzeyde bir “başarı” gibi sunulsa da üreticinin sırtındaki maliyet kamburu kalkmış değil.
BDDK’nın 30 Ekim 2026 tarihli verilerine göre ticari kredi faizlerinin ağırlıklı ortalaması yüzde 44,91 seviyesine dayanmış durumda. Bu oran, düşük kâr marjıyla çalışan bir KOBİ için kredinin tavanı değil, aşılamaz bir duvarı anlamına geliyor. TOBB’un Eylül 2026 verileri ise yaklaşan kasırganın öncü sarsıntılarıdır: Kapanan şirket sayısı geçen yılın aynı ayına göre yüzde 5,3 azalmış gibi görünse de kapanan gerçek kişi ticari işletme sayısındaki yüzde 27,8’lik artış asıl felaketi işaret ediyor. Yani tasfiye, büyük sermaye şirketlerinin vitrininde değil; en küçüğün tezgâhında, çarşı esnafında ve tek kişilik atölyelerde yaşanıyor.
Büyük Holdinglere Küresel Kredi, Türk KOBİ’sine İcra Kapısı
Türkiye’nin kaynaklarını yıllardır sömüren dev holdingler, uluslararası piyasalardan döviz cinsi borçlanarak çarklarını döndürebiliyor. Ancak istihdamın yüzde 70’ini sırtlayan Anadolu’daki KOBİ, mahallesindeki banka şubesine gittiğinde “sıkı para politikası” duvarına çarpıyor. Yabancı sıcak para sahibine yüksek faizle “hoş geldin” diyen sistem, Kayseri’deki mobilyacının, Bursa’daki tekstilcinin, Konya’da tarım makinesi üretenin işletme sermayesi ihtiyacını “enflasyon yaratır” bahanesiyle reddediyor.
Son günlerde sosyal medyada, dükkânını gösterip isyan eden, kepenk kapatırken ağlayan esnaf videolarını sadece viral birer içerik olarak okumak sosyolojik bir körlüktür. Bu feryat; vergi levhası olmayan, denetimden muaf sığınmacı işletmeleri merdiven altı üretimle büyürken, vergisini günü gününe ödeyen Türk esnafının kendi vatanında “parya” edilmesine duyulan varoluşsal bir öfkedir.
Soğuyan Ekonomi ile Duran Ekonomi Arasındaki İnce Çizgi
Soğuyan ekonomide talep yavaşlar, fiyatlar sakinleşir ama tahsilat zinciri sağlam kalır. Duran ekonomide ise zincirin halkaları kopar; çek karşılıksız çıkar, tedarikçi peşine düşer, üretim bandı durur. Biz şu an “soğuyan” değil, “duran ve tasfiye olan” bir ekonominin içindeyiz.
KOBİ sorunu salt bir kredi ayarı meselesi değil, doğrudan doğruya bir milli güvenlik ve beka meselesidir. Ülke sıcak parayla, rantiye ile değil; üretenle, esnafla ve çiftçiyle ayakta durur. Sığınmacılara harcanan milyarlarca dolarlık bütçe Türk KOBİ’sine “Milli Üretim ve Camsuyu Fonu” olarak aktarılmalı, kamu bankaları yandaş müteahhitleri değil, kuruluş amaçlarına dönerek esnafı ve sanatkarı fonlamalıdır.
Türkiye’de “sığınmacılar giderse sanayi çöker” masalı, Türk ekonomisini ilkel ve kayıt dışı bir üretim modeline mahkûm edenlerin yalanıdır. Ucuz kaçak işgücü, sanayicimizi otomasyona ve Ar-GE’ye yatırım yapmaktan alıkoyarak tembelleştirmiştir. Bu kayıt dışı yük sistemden çıkarıldığında; ücretler normalleşecek, Türk genci sanayiye dönecek ve işletmeler mecburen Endüstri 4.0’a, yüksek verimliliğe geçiş yapacaktır.
Sonuç: Sermaye Sadece Bankadaki Para Değildir
Türkiye’nin sermayesi yalnızca bankalardaki para değil; Kayseri’deki ustanın tecrübesi, Konya’daki mühendisin bilgisi, Gaziantep’teki üreticinin cesaretidir. Enflasyonla mücadele ederken üreticiyi finansman sız bırakmak, yangını söndürmeye çalışırken binanın taşıyıcı kolonlarını kesmeye benzer. Kasası boşalan esnaf yarın o kepengi açmadığında, o malları üretecek yerli bir sanayici kalmadığında, enflasyon düşse bile ortada bağımsız bir Türkiye ekonomisi kalmayacaktır.
