İsrail siyasetinde yaşanan tarihî bir kırılma ve bunun bölge üzerindeki etkileri, üst düzey gelişmeler çerçevesinde ele alınmaktadır. Başbakan Netanyahu’nun koltuğunu korumak amacıyla ülkeyi savaşa sürüklediği iddiasıyla “Vatana İhanet” suçlamasıyla soruşturma talebiyle karşı karşıya kalması, mevcut iktidarın sonunu hazırlamaktadır. Savaşın arkasına sığınarak yargılanmaktan kaçınan Netanyahu’nun dokunulmazlığını kaybederek kaçınılmaz bir yargı sürecine sürüklenmesi beklenmektedir. Seçimlerden zaferle çıkan eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot ise bir barış sembolü olmayıp, “Dahiye Doktrini” ile tanınan sert ve stratejik bir askerî aklı temsil etmektedir. Eisenkot’un liderliğinde bölgedeki çatışmaların rastgele maceralardan çıkıp daha rasyonel ve organize bir yapıya evrilmesi öngörülmektedir. Son olarak, Türkiye ile olan ilişkilerde popülist gerilimlerin yerini istihbarat odaklı ve pragmatik bir devlet politikasının alacağı ifade edilmektedir.
Gazze kasabı Netanyahu’nun bölgeyi alev alev yakarak kurduğu o sinsi kılıf paktı, kendi siyasi idam sehpasına dönüşmüştür. İsrail Evimiz Partisi Lideri Avigdor Liberman’ın doğrudan Başsavcı’ya başvurarak Netanyahu hakkında “Vatana İhanet” suçlamasıyla cezai soruşturma başlatılmasını talep etmesi, jeopolitik fay hatlarını kökünden sarsmıştır. Dilekçede tarihe geçen bu kurumsal itiraf bütünüyle ortadadır: “Sırf seçimleri kaybetme korkusuyla İsrail’i topyekun bir savaşa sürüklemek ve kendi koltuğu uğruna orduyu feda etmek, devlete karşı işlenmiş açık bir ihanettir!”
Bu panik ve ihanet sarmalının arkasındaki çıplak gerçek ise sandıktan çıkan iradedir. Netanyahu’nun tüm o sinsi ablukalarına rağmen, eski Genelkurmay Başkanı Gadi Eisenkot’un seçimleri kazanarak halkın iradesini tescillemiş olması, rejimin sığındığı o güvenlikçi illüzyonu kökünden parçalamıştır. Peki, bu tarihî kırılımın muhtemel sonuçları ne olacaktır? Sadece popülist bir iktidar değişimi mi, yoksa küresel satranç tahtasında kartların yeniden dağıtılması mı?
Birinci ve en kesin sonuç; koltuğunu ve dolayısıyla dokunulmazlık kalkanını kaybeden Netanyahu için yargılanma sürecinin kaçınılmaz bir akıbete dönüşmesidir. Bugüne kadar savaşın arkasına saklanarak ertelediği yolsuzluk, rüşvet ve görevi kötüye kullanma dosyalarına şimdi bir de “Vatana İhanet” cezai soruşturması eklenmiştir. Rejimin o sinsi sansür şebekeleri ne yaparsa yapsın, Netanyahu’nun siyasi hayatı kendi kurduğu savaş tiyatrosunun enkazı altında, sanık sandalyesinde son bulacaktır.
Ancak bu noktada en büyük yanılgı, sandıktan zaferle çıkan Gadi Eisenkot’u bir “barış güvercini” sanmaktır. Aksine, Gadi Eisenkot ordu koridorlarında ve Ortadoğu tarihinde Lübnan’ı taş devrine döndüren o meşhur, acımasız ve gaddar Dahiye Doktrini‘nin baş mimarıdır. Dolayısıyla Eisenkot’un rasyonel devlet aklını temsil etmesi, onun merhametli olacağı anlamına gelmez; o, Netanyahu’yu bile aratabilecek bir askerî gaddarlığın ve stratejik acımasızlığın ta kendisidir. Fark ise şudur: Netanyahu savaşı kendi şahsi koltuk korkusuyla şaibeli bir macera çizgisine dökerken; Eisenkot bu savaşı devletin kurumsal bekası, ordunun rasyonel planlaması ve küresel sistemin kuralları çerçevesinde yürütecektir.
Bu bağlamda İran başta olmak üzere bölge komşularıyla yürütülen savaş durmayacak, aksine ucu açık maceralardan temizlenip rasyonel ve çok daha organize bir askerî direnç testine tabi tutulacaktır. Türkiye ilişkilerinde ise Eisenkot, Netanyahu’nun o popülist, ideolojik ve doğrudan Ankara’yı hedef alan gerilim dili yerine; kapalı kapılar ardında yürütülen, istihbarat ve devlet aklına dayalı, çok daha pragmatik ama bir o kadar da çetin bir tutum sergileyecektir.
Küresel çetenin ve içerideki işbirlikçilerinin maskeleri teker teker düşerken, Ortadoğu’daki bu büyük kurumsal uyanışı ve sinsi takiye nizamlarını devlet vesikalarıyla deşifre etmeye devam edeceğiz!
