Yazıda, Türkiye’deki mevcut siyasi ve ekonomik krizler ele alınarak iktidar ile ana muhalefetin halkın umutlarını tüketen ruh ikizleri olduğu savunulmaktadır. Borsadaki büyük düşüşler ve fon skandalları üzerinden ülkenin gelişmemiş ülkeler ligine gerileme tehlikesi vurgulanmakta, yetkililerin çelişkili açıklamaları ise muz cumhuriyeti kavramından bile daha vahim bir tablo olarak nitelendirilmektedir. Bazı belediye başkanlarının partilerini değiştirirken Atatürk resimlerini kaldırmaları sert bir dille eleştirilmekte ve bu durum büyük bir hayal kırıklığı yaratmaktadır. Siyaset sahnesindeki bu yozlaşmış düzene karşı halkın tek çaresi olarak Ümit Özdağ ve Müsavat Dervişoğlu gibi isimlerin öncülüğündeki Milliyetçi İttifak gösterilmektedir. Son olarak, toplumun ortak talebi olan fon vurguncularının neden hala açıklanamadığı sorusu yöneltilerek metin tamamlanmaktadır.
Ahirette, Küre-i Arz’ın, bizlerden şikayetçi olacağı o kadar çok durum var ki, kalk altından kalkabilirsen. Bütün bunları bile bile öbür dünyalarını mahvedenlerin, İslam olma ihtimalleri var mıdır… Hepinize merhabalar olsun. Türkiye, birden büyüktür…
Ülkemiz her konuda şahsına münhasır olmaya devam ediyor. Bu hal, konuşma tarzımıza da sirayet etmiş durumda. Bazı cümleleri, anlamının tam tersi değerlendirmek gerekiyor. Son dahil olanlarla ilgili birkaç tespitimi paylaşmak istiyorum… Mesela: “Ucu nereye kadar giderse gitsin, nereye uzanırsa uzansın, sonuna kadar gidilecektir” demek, biz bu işi bir iki telefatla kapatacağız, esas suçlular korunacaktır, anlamını taşımaktadır… Mesela: “CHP – Yeni Parti’den istifa ediyorum ama AKP’ye asla geçmeyeceğim. Karım, anam beni eve almaz” demenin esas anlamı, ortalık durulsun, en kısa zamanda AKP’ye geçeceğim, demektir…
Maalesef, fon krizi sadece fon dairesi içinde kalmadı. On beş binlere dayanan endeks neredeyse on binlere indi. Bu da trilyonların, sular seller gibi akıp gitmesi anlamına geliyor… Olay, bu işlerle hiç alakası olmayan bir simitçi tarafından bile anlaşılır iken Kürt asıllı İngiliz Memoş, her şeyin normal olduğunu söyledi ve devam etti; Güney Kore’de de düştü, bu zaman zaman olur diyerek kendini savundu, olayın fon kriziyle alakası olmadığını anlattı… Biz de pek alakalı olmadığımız ama Memoş’tan daha bilgili olduğumuz mesele için, bir soru sormak istiyoruz… Bütün borsaların bağlı olduğu uluslararası bir sistem var. Kısa ve açık adını bilmiyorum ama, aldığı kararları haber bültenlerinde dinledim. Bizim borsamızı incelemeye aldı. Bazı şeyleri Haziran ayına kadar dondurdu. Eğer gereken işlemler yapılmaz ise bir alt kümeye düşeceğimizi söylediler. Yani “Gelişmekte Olan Ülkeler” kategorisinden “Gelişmemiş Ülkeler” ligine düşeceğiz… Ey beyin fukarası. Güney Kore’nin geçici birkaç günlük durumunu örnek veriyorsun da niye onların borsalarına hiçbir tedbire gerek olmadığını söylemiyorsun…
Gene Memoş’ta kalalım… Ciddi ve köklü bir ülkede, kazara olmayacak bir iş olduğunda “Burası muz cumhuriyeti mi?” denir ya, biz şu an “Muz Cumhuriyeti” olgusundan daha da aşağılardayız… Anlatayım da hak verin… Memoş’umuz çıkıyor, herkes çaldığını çırptığını geri verirse, kanuni takibat olmayacak, diyor. Lafının mürekkebi kurumadan, bağımsız yargımızın eski İstanbul Başsavcısı, şimdiki AKP Hükümeti’nin Adalet Bakanı ne diyor… Her ne olursa olsun, kanuni takibattan kaçılamaz. Hangisine inanalım? Acaba burası muz cumhuriyeti mi…
Birkaç haftadır aklımda ama bir türlü gündeme getiremiyordum. Yazıya başlayınca mevcut konular yeteri kadar meşgul ediyordu… Sorumlu ve ilkeli birisi olarak, hepinizden helallik isteyeceğim… Epey bir müddet önce Afyon Bld. Bşk.ı Burcu ve Bolu Bld. Bşk.ı Tanju için yazdıklarımı büyük bir pişmanlıkla, geri alıyorum… Atatürkçü duruşları ve Arap göçmen istilasına karşı yaptıkları sebebiyle destek vermiştim. Gel gör ki, bütün önsezilerim, tecrübelerim, sayelerinde yerle yeksan oldu. Yaşım ne olursa olsun, daha çok fırın ekmek yemem gerektiği gerçeği, suratıma tokat gibi indi. Hepinizden özür diliyorum. Hele hele Burcu beni iyice hayal kırıklığına uğrattı. Odasındaki Atatürk resmini indirmesi affedilmez bir netice oluşturdu. Bu olay AKP’ye geçenlerin ortak ve de birinci derece önceliği oldu. En son Çiğli Bld. Bşk.ı da yapacağını yaptı. Gazi’nin resmini indirdi, RT’yi astı… Acaba bu olay transferlerin olmazsa olmaz şartı mı oldu? Ne dersiniz… Sonuç: CHP – Yeni sistemi, AKP’nin ruh ikizidir. Biri sağ biri sol yobazları kontrol ederek, esas ağalarının isteklerini yerine getirmektedir. Halkın umut ve kurtuluş duyguları bu ikisi arasındaki verkaçlar ve nöbet değişimleriyle sürekli ertelenmekte, bir başka bahara bırakılmaktadır… Yani sizler daha çoook fon ve Sarıgül olayları yaşayacaksınız. Elinizi cebinize her atışta hüsrana uğrayıp, kontrollü iktidar ve muhalefet medyasının maymunu olacaksınız… Elimizdeki tek umut, her yönden gelen beklentileri tükenmişleri de kucaklayacak Milliyetçi İttifak’tır. Başka bir çare kalmamıştır. Yoksa aynı filmi yeşil veya kırmızı fonda tekrar tekrar seyrederek ömrünüzü tüketirsiniz. Bu durumun farkındaki liderlerin en başında Prof. Dr. Ümit Özdağ Hoca gelmektedir. Müsavat Başkan da canımız ciğerimizdir. Parlamentoda grup olmasının avantajını layıkıyla kullanmaktadır. Allah ondan razı olsun ama o da benliğini bir kenara bıraksın… Ağır Ali’miz çok ağır sözler söyledi. Daha ılımlı ve itidal içre olması dileğimizdir… Birliktelik turnusol kağıdıdır. Ayrı havada olanların “Proje” olması muhtemeldir…
Finali; ilkokul öğrencisinin bile tereddütsüz bileceği, bir soruyla yapalım. Fon vurguncularının açıklanmasını AKP’nin her üç TBMM Başkanvekili istiyor, Maliye Bakamayan’ı istiyor, bütün muhalefet istiyor, halk istiyor… Peki sizce kim istemediği için açıklanamıyor…
Her zamanki gibi hepiniz Allah’a emanetsiniz. Hoşça kalınız…
