Mehmet Özkendirci tarafından kaleme alınan bu metin, mizahın derin bir zeka ve eleştirel bir ciddiyet gerektirdiğini savunarak Türkiye’deki toplumsal ve siyasi aksaklıkları sert bir dille eleştirmektedir. Yazar, nitelikli mizahın ancak gelişmişlikten uzak ve absürtlüklerin yaşandığı toplumlarda hayat bulabileceğini ifade ederek Türkiye ile Norveç gibi refah seviyesi yüksek ülkeleri kıyaslamaktadır. Metinde ekonomik kriz, hukukun çiğnenmesi, yolsuzluklar ve göç sorunları gibi pek çok güncel problem, gerçeküstü bir normalleşme ironisiyle gözler önüne serilmektedir. Yazara göre Türkiye’deki trajikomik olaylar silsilesi, aslında gülünecek değil, üzerine derinlemesine düşünülmesi gereken toplumsal birer yaradır. Sonuç olarak eser, ülkedeki yönetimsel ve ahlaki yozlaşmayı bir mizah programı üzerinden örneklendirerek okuyucuyu mevcut gerçeklikle yüzleşmeye davet eder.
Ortalık maalesef yalakalık, laf ebeliği yaparak, suya sabuna dokunmadan mizah yaptığını sanan, çoğu belden aşağı kepaze söz ve hareketleriyle meşhur olanlardan geçilmiyor. Kakiri kikiriyi mizah sanan bu zatlar, olsa olsa bir mizah unsuru olurlar ağlanacak halimize gülüp güldürürken.
Mizah başlıkta Oscar Wilde’ın dediği gibi ciddi bir iştir.
Yapan ve anlayanın zeki olması gerekir ki araya sıkıştırılan eleştiriler gülmekten öte düşündürmeli. Bugün gerçek mizah maalesef Türkiye gibi geri kalmaya mahkûm edilmiş ülkelerde sıkça rastlanır. Japonya ve gelişmiş ülkelerde bizdeki gibi absürtlükler yaşanmadığı için pek rastlanmaz. Son gördüğüm Güldür Güldür programında Norveç’te yaşananlardı. Damat Türk, eşi Norveçli. Hayat bizim yerli damat için çok sıkıcı… Bizde günlük yaşadığımız olağan olaylar orada hiç yaşanmıyor. Kimse trafikte “yol vermedin” diye kimseye saldırmıyor, kaldırımda yürürken ehliyetsiz bir sürücünün işlediği cinayete alışmıyor. Mecliste at pazarlığı gibi vekil transferleri olmuyor.
En milliyetçi geçinen parti kendi milletine hainlik etmiyor; Müslümanlığı kimselere bırakmayan liderlerine, “Allah’ın tüm vasıflarını üzerinde topluyor” demiyor. Reislerine gönüllü hanımlık edecek kadar “mutaassıp” hanımlar yok. Aç kimse yok, bizdeki gibi soğan ekmek yer, liderini yedirmez halk yok. Bizdeki gibi “fakir, çalmasını bilmediği için fakirdir” diyen, saraylarda oturan, liderlerine yüzlerce koruma veren ülkeleri yok. Devletin televizyonlarını kendi televizyonları gibi kullanan iktidarlar yok. Hele mutlak bülten kararıyla, en büyük rakip partisine 13 kez yenilen dişine göre bir siyasiyi başkan yapmak yok. Yani her şey normal olması gerektiği gibi tıkır tıkır işlerken, en büyük adalet kurumu Anayasa’yı tanımayan, saygı da duymayan liderlerinin iki dudağı arasında olmaz. Ülkede yolsuzlukları yapanlar değil, yazanlar tutuklanmaz. Toprakları madencilere altın tepside sunulurken bereketli topraklar, ormanlar, su kaynakları talan edilmez. Oralarda “Faiz sebep, enflasyon sonuç”, “Ben ekonominin kitabını yazdım” diyen liderler hayal bile edilemez. İsrail’in savunma sanayisi kadar bir bütçe, faiz ödemeleriyle geçilmez. Enflasyon verileri seçim öncesi indirilip sonra misliyle bindirilmez. Sınır mayınları AB istedi diye sökülmez, sınırlar yol geçen hanına dönmez. Ülkesinden diktatör lider için terk edenlerin, liderlerinin ülkeyi terk etmelerine karşın geri dönmek hiç akıllarına gelmez. Beşer onar doğurma yarışına girip ülkelerinin demografik yapısına tehlike oluşturan kişiler için liderleri, “Gitmezlerse gitmesinler, başımızın üstünde yerleri var” diyemez. Bunun kararını bir kişi değil, tüm millet verir. Halkın çoğunluğu açlık sınırı altında yaşamaz, marketlerde kullanım süreleri geçmiş gıdalar indirimli olarak satılmaz. Yani, “Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir” deyip bunu kadere bağlamaz. Okyanus ötesi ABD’den 2045 yılına kadar üç katı fiyatına doğal gaz alınmaz; yanında daha ucuz fiyata Azerbaycan varken.
Siz skeçteki Norveç gibi normal bir ülkede yaşasanız canınız sıkılmaz mı? Ben yazarken sıkıldım.
