
Mehmet Özkendirci tarafından kaleme alınan metin, Akape hükümeti heyetinin dış dünyaya kapalı Lagaluga Kabile Devleti’ne gerçekleştirdiği hiciv dolu bir ziyareti konu almaktadır. Heyet, kabileye ilkel yönetim tarzını bırakıp demokrasiye geçmeleri yönünde tavsiyelerde bulunurken, tercüman ise devlet kurumlarının isimlerini eleştirel bir üslupla yeniden uyarlamaktadır. Kabilenin lideri 58. Ulu Lagaluga, sınırsız güce ve lüks bir yaşama sahip olmasına rağmen yetersiz bulduğu kollarını yapay uzuvlarla çoğaltarak halk üzerindeki baskısını artırmaktadır. Yazar, bu kurgusal ve absürt tablo üzerinden siyasi eleştirilerde bulunmakta ve ülkedeki geleneksel yönetim anlayışını mizahi bir dille hedef almaktadır. Son olarak eser, doğruları dile getirenlerin karşılaştığı dışlanma ve baskı ortamını vurgulayarak sona ermektedir.
Afrika’da birçok ülkeye maddi ve manevi yardım eden Akape hükümeti, bir heyetle Kuzey Kore gibi dünyaya kapalı bir ülke olan Lagaluga Kabile Devleti‘ne bir yolunu bulup gider.
Onlara artık dedelerinin mağara devri yasalarıyla kabilelerinin yönetilemeyeceğini, acilen pek uygulanmasa bile demokrasiye geçilmesini söylerler.
- Lagaluga, demokrasi sözcüğünü bile 16 günde söyleyebilse bile gelen hediyeler karşısında “Geçelim, beğenmezsem dönerim.” der.
Heyetin tercümanı bazı bakanlık ve kurum isimlerini kendince tercüme eder.
Örneğin Adalet yerine Dalalet, Diyanet yerine Hıyanet, Millî Savunma yerine Cebini Savunma, Millî Eğitim yerine Pilli Eğitim, Maliye Bakanlığı yerine Malı Ye Bakanlığı gibi…
Tabii tüm bu bakanlıklar göbekten 58. Lagaluga‘ya bağlı olacaklar; kenefe bile giderken altlarına boşaltsalar bile onun emir ve müsaadelerini alma durumundalar.

Aksi durumda halkın kendi kendisini yönetme sistemi olan demokrasiye ihanetten tutuklanırlar.
- Ulu Lagaluga‘nın en büyük derdi sadece iki kolunun olmasıymış.
Malum bir eli yağda bir eli balda iken neden ahtapotlar gibi çok kolları olmamasıymış.
Koca 58. Ulu Lagaluga sadece yağ ve balla mı beslenecekmiş?
Sonunda Kuzey Koreli bir iş adamı bu eksiklikleri yapay kollarla gidermiş.
Artık yiyip içerken bile bir eli halkının cebindeymiş.
Ya be arkadaş deminden beri sen neler saçmalıyorsun diyenlere şu sözümü hatırlatayım:
Deveye sormuşlar “Neden her tarafın eğri büğrü?” diye.
O da “Ben Akapeliyim.” demiş.
Eeee bu kadar eğri büğrü ortamda doğru yazanı doksan dokuz köyden de kovmuyorlar artık…
