Yazar A. Yağmur Tunalı, Türkiye’deki sosyal kutuplaşmayı ve iletişimsizliği köşe yazılarına gelen okur yorumları üzerinden analiz etmektedir. Toplumun büyük bir kısmının meseleleri anlamak yerine tarafgirlik ve önyargılarla hareket ettiğini belirterek, rasyonel tartışma zemininin kaybolduğuna dikkat çekmektedir. Metin, özellikle tarihsel gerçeklerin güncel siyasi kaygılarla çarpıtılmasını ve Türk devlet yapısına dair nesnel verilerin ırkçılık suçlamasıyla gölgelenmesini eleştirmektedir. Yazar, terörle mücadele ve toplumsal barış arayışlarında izlenen yöntemsel hataların halk arasına ayrılık tohumları ekme riski taşıdığını savunmaktadır. Sonuç olarak kaynak, entelektüel sığlaşma ve toplumsal ayrışmanın vahametini vurgulayan eleştirel bir manzara sunmaktadır.
Memleket kaynıyor. Bizim kafalarımız da ayrı tellerden çalarak kaynadığı için kaynıyor. Sosyal anlaşmamızda (kontrat sosyal) problemler vardı. İyice ayrıştık. Artık birleşecek değil ayrışacak mesele arıyoruz. Görünüş bu ve çeşitli yönlerden anlayacağımız bir mesele hâlinde önümüzde dağ gibi duruyor.
Benim için hâlimizi anlama kılavuzu, şaşmaz anketlerden biri dediğim yazdıklarımıza gelen tepkilerdir. Aynı konuyu değişik açılardan ve farklı düşünce terbiyesi içinden bakarak yazanlardan birkaç ismi seçerek epeyce sağlam bir ortalama elde edersiniz. Bizim Karar gazetesi bunun için iyi bir laboratuvardır. Hemen her düşünceden, her konuda kalem oynatan var. Sosyal ilimlerden ve sanatlardan gelenler de var, fennin şâhikasında dolaşarak hayata bakanlar da. Siz buna, okuduğunuz ve yorumlara izin veren bir iki gazeteden muhalif-muvafık bir iki yazarı da ekleyebilirsiniz. Yazıların, okuma kazancının yanında; yorumların –tam bir memleket fotoğrafı değilse de– şöyle böyle dünya ve memleket meseleleriyle ilgilenen okuyucu fotoğrafı verdiğini rahatlıkla söylerim.
BEN NE DİYORUM, O NE ANLIYOR?
Genellikle yazılara gelenler, anlamak isteyenden çok taraftar yorumları. Yazanların çoğunluğu, sizi de bir taraftarlıkta konumlandırıyor ve oradan ya alkışlıyor ya da yuhalıyor. Belli adreslere mesaj verme endişesi taşıyanlar çok. Üçüncü ve küçük bir grup var ki düşünüyor ve düşüncesini yansıtıyor. Aykırı da olsa memnun oluyorsunuz. İyi ki onlar var. Yoksa yazdığını yayımlamanın tadı iyiden iyiye kaçardı.
Anlayacağınız, manzaramız sisli ve puslu. Görüş mesafesi daraldıkça daralıyor. Kaygan ve kaypak bir zeminde olduğumuzu durmadan ihtar eden şartlardayız.
Yorumcuları kabaca üç ana kategoriye ayırdım. Düşünen grup hariç diğerlerinde dediğinizi anlayacak kimseler de mutlak vardır. Fakat bu kadarcık bir teselli ümidini bile sizden esirgeyenler çoğunlukta. Çünkü tartışma dilini onlar belirliyor.
Ben hiçbir partiye mensubiyeti olanlardan değilim, gerektiğinde hepsini eleştiririm diyorsunuz ve eleştiriyorsunuz. Adam yine bildiğini okuyor. Gerektiğinde kendimi de eleştiririm diyorsunuz, adam sizi soktuğu parti veya grup kutusunu ve kafasında donmuş görüntüyü değiştirmiyor. Günlük siyasetin dışında kalma gayretinizi, kültür zemininde kalarak bakmaya çalışmanızı da anlamıyor. Size had bildirme derdine düşüyor. Kabalaştıkça kabalaşıyor. Bir memleket fotoğrafı da buradan çıkacak. İşte yeni zamanların insan ve toplum modeli bu.
YALAN KURGULARLA İFSAD EDİLEN KAFALAR
Her gün, her saat bu kurgu işliyor. Geçen hafta, PKK meselesi etrafında temcid pilavına dönen yalanlardan gına geldiğini yazdım. Tarih penceresinden bakarak başka dikkatlere kapı aralamaya çalıştım. Türklüğün karakteri hakkında tarihin gösterdiği bazı tespitlerden bahsettim. Bunlar çok yerde, Bengü Taşlar’a kazınan metinlerde var. Yani belgeli. Tarihe bakıyorsunuz, Türk devletlerinin ortağı olmaz. Dağılır, bölünür, küçülür, tekrar büyür ama ortağı olmaz. Dediğim bu.
Devletimiz, elbette bin yıl beraber yaşadığımız; Rum’un, Ermeni’nin, Musevi’nin, Süryani’nin, Arap’ın, Kürt’ün, Arnavut’un ve diğer unsurların da devletiydi. Federasyon değildi, şu veya bu unsurla ortak da değildi. Ve o devlet Türk devletiydi. Dediğim bu.
DOST DÜŞMAN SÖYLER
Bunu Türk olduğum için söylüyor değilim. Türk’ü hiç sevmeyen biri de aynısını söyler. Objektif bilgi bu. Bütün oryantalistler de yazdılar. Hammer’den de Guignes’e, Türk’ü pek sevmeyen Louis Massignon’a, düşman sayılacak Ernest Renan’a, hem hayran hem düşman sayılacak Lord Byron’a, yeni zamanların Yahudi tarihçisi Azar Gat’a kadar hiç kimsenin aklına böyle bir “ortaklık” gelmedi. Gelmez, çünkü yoktur. Gelmez, çünkü olmaz. Şimdi olsun demek de kavga sebebidir. Bu kadar net!
Şimdi ben bunu dedim diye hemen saldırı başlıyor. Şu yanlış diyen yok. Şurası doğru değil diyen de yok. Yaygın saldırılar “Sen ırkçısın!” diye başlıyor. Kendileri, söylediklerinin farkında değiller mi bilmiyorum. İnsanlar, gruplar, bunu çeşitli güdülerle yapabilir. Fakat adını koyarak türlü yalan ve iftiralarla tarihi tahrifle, biz şunu yaptık bunu yaptık ama sen hakkını vermedin demek en azından Türk’e bühtandır. Nereden baksan tarihi ters çevirmeye çalışmak kadar olmaz bir iştir. Sadece bozar. Bizde olmasına çalışılan bu.
PKK, çok yönlü bir terör ve suç örgütüdür. Kanı durduracaksanız, bakacağınız, o dünyanın kirine bulanmış yapı. Onunla nasıl konuşulursa öyle konuşacaksınız. Başındakine paye vererek olmaz. Hesaplanmış adımlar atacaksınız. Türk’e çatmanın, tarihini karalama kampanyası açar gibi davranmanın kimseye kazandıracağı bir şey yoktur. Buradan ancak kavga çıkar.
Siz kavgayı durduracağız derken büyütmeye çalışıyorsunuz. Türk’ü Kürt’e, Kürt’ü Türk’e karşı durmaya çağırıyorsunuz. Bu zamana kadar PKK ve onu kullananlar yapamadı. Onlar, halkı birbirine düşman edebilmeyi başaramamıştı, siz devreye girdiniz. Görünen bu. Anlaşılan bu.
Ağzını açışta, topluma Kürtler adına konuştuğunu dikte edenler, halkın arasına ayrılık tohumları atıyor ve siz o tarlayı bilerek-bilmeyerek suluyorsunuz. Bir dediğim de bu.
