Yazar Mehseti Şerif, eğitim kurumlarında artan şiddet olaylarını ve can kayıplarını ele alarak okulların ciddi bir güvenlik kriziyle karşı karşıya olduğunu vurgulamaktadır. Metin, öğrencilerin ve eğitimcilerin hayatlarını kaybetmesini planlı bir ihmal ve yönetim zafiyeti olarak nitelendirerek yetkilileri sert bir dille eleştirmektedir. Okullarda x-ray cihazı ve profesyonel güvenlik personeli gibi temel önlemlerin eksikliği, kaynak yetersizliği bahaneleriyle kıyaslanarak sorgulanmaktadır. Yazara göre, devletin önceliği yöneticilerin kişisel korunmasından ziyade eğitim yuvalarının güvenliği olmalıdır. Sonuç olarak bu yazı, boş vaatler yerine acilen somut adımlar atılması gerektiğini savunan bir adalet ve güvenlik çağrısı niteliği taşımaktadır.
Bugün de öğrenciler öldü…
Dün de öğretmenler katledildi…
Artık bu ülkede eğitim konuşamıyoruz.
Artık bu ülkede önce hayatta kalmayı konuşuyoruz!
Bu bir tesadüf değil!
Bu planlanmış bir ihmalin sonucudur!
Bu, yıllardır görmezden gelinen bir güvenlik krizinin patlamasıdır!
Ve bu terördür!
Arkasında ciddi eller var!
Çocuklarımızı güvenerek gönderdiğimiz okullar güvenli değil! Öğrenciler tehlikede!
Öğretmenler tehlikede!
Bir öğrenci okulda nasıl ölür? Bir öğretmen sınıfta nasıl katledilir? Cevap açık:
Çünkü okullar sahipsiz bırakıldı! Elini kolunu sallayan herkes okula girebiliyor!
Ne denetim var, ne caydırıcılık ne gerçek bir güvenlik sistemi!
Yıllardır soruyoruz:
Neden okullarda güvenlik görevlisi yok?
Neden X-ray cihazları yok?
Neden giriş-çıkış kontrolü yok?
Neden hâlâ ciddi bir önlem alınmıyor?
Ve her seferinde aynı cevap:
“Gerekli önlemleri alıyoruz.” Sayın Yusuf Tekin!
Hangi önlem? Ortada ne plan var ne uygulama!
Sadece konuşuluyor, ama okullar hâlâ savunmasız! Neden eğitime bu kadar duyarsızsınız?
Neden eğitimciye bu kadar değersizsiniz? Neden yıllardır okullara gerçek güvenlik getirmiyorsunuz?
Cevap yine aynı:
“Bütçe yok.” Ama mesele bazı kişiler olunca…
Arkalarında dolaşan koruma ordularına para var!
Araçlara var!
Özel güvenliklere var!
Ama söz konusu çocuklar olunca…
Söz konusu öğretmenler olunca…
Bir anda “kaynak yok” deniyor!
Bu nasıl bir öncelik?
Bu nasıl bir devlet anlayışı?
Bir tarafta onlarca korumayla gezenler…
Diğer tarafta kapısı açık, korumasız okullar! Bugün İstanbul’da bir öğrenci…
Dün Kocaeli’de öğretmenler…
Bu artık “olay” değil!
Bu açık bir ihmaldir! Bu sorumsuzluktur!
Ve evet, bu bir yönetim zaafıdır! Eğitim sadece müfredat değildir!
Eğitim, önce can güvenliğidir! Can güvenliği olmayan yerde eğitim olmaz!
Artık şu gerçekle yüzleşin:
Okullar güvenli değil! Öğrenciler korunmuyor!
Öğretmenler korunmuyor!
Ve siz hâlâ açıklama yapıyorsunuz!
Artık yeter! Kaç öğrenci daha?
Kaç öğretmen daha?
Okullara güvenliğin gelmesi için daha kaç can verilecek?
Eğer bu sorumluluk taşınamıyorsa…
Eğer çocukların ve öğretmenlerin canı korunamıyorsa…
Bunun adı başarısızlıktır! Ve başarısızlığın gereği bellidir!
Artık açıklama değil, adım istiyoruz! Artık söz değil, güvenlik istiyoruz! Hemen, şimdi!
Çünkü hiçbir makam…
Hiçbir bütçe hesabı…
Bir öğrencinin hayatından,
Bir öğretmenin canından daha değerli değildir! Bugün susanlar, yarın bu ihmallerin ortağı olarak anılacaktır!
Ve tarih şunu yazacaktır:
Çocuklar korunmadı…
Öğretmenler korunmadı…
Ama bahaneler hiç bitmedi!
