Yazar, bu metinde yabancı dil öğretimi ile yabancı dille eğitim arasındaki temel farkları keskin bir sınırla birbirinden ayırmaktadır. Bir lisanın ek bir beceri olarak kazanılmasını mesleki ve kişisel gelişim açısından faydalı bir ihtiyaçolarak görerek desteklemektedir. Ancak temel derslerin yabancı bir dille işlenmesine, milli egemenlik, anayasal ilkeler ve kültürel bağımsızlık gibi gerekçelerle şiddetle karşı çıkmaktadır. Eğitim dilinin yabancılaşmasını bir tür kültür emperyalizmi olarak niteleyen yazar, bu durumun öğrenme kalitesini düşürdüğünü savunmaktadır. Sonuç olarak, anadilde eğitimin korunmasının toplumsal varlığın sürdürülebilirliği için hayati bir zorunluluk olduğu vurgulanmaktadır.
Bir yabancı dili okullarda öğretmek için program hazırlanmasına, bunun için kitaplar basılmasına, ders saatleri konulmasına ve öğretmenler görevlendirilerek o dilin öğretimi faaliyetine girişilmesine yabancı dil öğretimi denir. Mesela, İngilizce öğretimi gibi. Yabancı dil öğretiminde diğer dersler Türkçe ile yapılır. Yabancı dil, sadece o dilin öğretildiği ders için söz konusudur. Yabancı dille eğitim ise bundan tamamıyla farklıdır. Yabancı dille eğitimde tüm dersler o yabancı dille okutulur, öğretilir. Mesela, bir okulda tüm derslerin İngilizce veya Fransızca ile okutulması gibi.
Yabancı dil öğretimini ihtiyaç varsa bir gereklilik diye görüyor, destekliyorum. Yabancı dille eğitimi ise millî egemenliğimiz, kültürümüz vb. açılardan sakıncalı buluyor, karşı çıkıyorum. Yabancı dil öğretimini desteklemenin ve yabancı dille eğitime karşı çıkmanın gerekçelerini aşağıda sunuyorum.
A) Yabancı Dil Öğretimini Desteklememin Gerekçeleri:
1- Kişiler meslekleri gerektirdiği için bir yabancı dili öğrenmek ihtiyacı duyabilirler. 2- Özellikle yurt dışında eğitim görmek durumunda olanlar, o ülkenin dilini öğrenmek zorunda olabilirler. 3- Kişiler, dünyayı tanımak, bilgi ve görgülerini artırmak ihtiyacı ile bir veya birkaç yabancı dili öğrenmek isteyebilirler.
B) Yabancı Dille Eğitime Karşı Çıkmamın Gerekçeleri:
1- Türk okullarında eğitimin Türkçe ile değil, yabancı bir dille yapılması anayasaya aykırıdır. Anayasanın 3. maddesine göre Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin dili Türkçe’dir. Bu nedenle eğitim dili de Türkçe olmak zorundadır. 2- Türk okullarında yabancı dille eğitim yapılması, aynı zamanda egemenliğin o yabancı dilin resmî dil olduğu devletle paylaşılması anlamına gelir. Bu, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milleti’ne ait olması kuralının açık ihlalidir. 3- Türk okullarında yabancı dille eğitim yapılması, Türkçe’yi ikinci plana düşürecektir ki, Türk ülkesinde böyle bir şeyin kabulü asla mümkün değildir. 4- Türk okullarında yabancı dille eğitim yapılması, ülkemize-milletimize yönelik kültür emperyalizmine sonuna kadar kapıları açacaktır. Bunun uzun süre devam etmesi, Türk Milleti açısından çok tehlikeli bir varlık-yokluk sürecine yol açacaktır. Bu, tarihin hiçbir döneminde esir yaşamayı kabul etmeyen Türk Milleti açısından hiçbir hal ve şartta kabul edilebilecek bir şey değildir. 5- Bireyler için en iyi, en verimli öğrenme, ana dille öğrenmedir. Yabancı dille eğitim, öğrenmenin kalitesini de düşürecektir. Bu, kendi ayağımıza kurşun sıkmaktan farksızbir sonuç yaratacaktır. 6- Hindistan’da, Pakistan’da, Cezayir’de, Tunus’ta o ülkelerin resmî diliyle değil, yabancı dille eğitim yapılmaktadır. Hindistan’da, Pakistan’da eğitim dili İngilizce; Cezayir’de, Tunus’ta eğitim dili Fransızca’dır. Bu ülkelerin durumu ortadadır. Hiçbiri gelişmiş ülke değildir. Gelişmiş ülke olmadıkları gibi gelişmekte olan ülke de değildirler. Bu, yabancı dille eğitimin olumlu bir iş olmadığını açıkça ortaya koymaktadır.
Yukarıda açıkladığım gerekçelerle, yabancı dil öğretimini destekliyor, yabancı dille eğitime şiddetle karşı çıkıyorum.Milliyetçi, Atatürkçü, vatansever vatandaşlarımıza aynı şekilde davranmayı tavsiye ediyorum.
