Atsız Burucu’nun kaleme aldığı bu metin, bireyin toplum içindeki farklı rollerini Carl Jung’un persona kavramı üzerinden derinlemesine analiz etmektedir. Yazar, profesyonel yaşamda sergilenen güçlü duruşun ve stratejik sessizliğin aslında birer hayatta kalma zırhı olduğunu savunur. Ancak bu maskeler ustalaştıkça, bireyin bastırılmış duygularından oluşan gölge yanının büyüdüğü ve içsel bir huzursuzluğa yol açtığı vurgulanmaktadır. Metne göre gerçek olgunluk, maskeleri tamamen terk etmek yerine, bu toplumsal rollerle öz benliği barışık hale getirmekle mümkündür. Sonuç olarak yazar, başkalarının beklentilerini karşılamanın ötesine geçip kendi gerçekliğine yabancılaşmamanın en büyük cesaret olduğunu ifade eder. İnsanın içsel tükenişten kurtulması için bu sancılı bireyleşme sürecini göze alması gerektiği hatırlatılır.
Toplum sadece akademisyenden değil, güçlü adamdan da bir şey ister.
Özel sektördeysen hızlı karar alacaksın, duygusuz olacaksın, gerektiğinde gözden çıkaracaksın.
Masada oturuyorsan yani bürokrat isen zayıflık göstermeyeceksin.
Yürüyorsan arkana bakmayacaksın.
Carl Jung’un persona dediği maske, burada sadece bir “toplumsal rol” değil; bir hayatta kalma zırhıdır.
Benim tanıdığım bürokrat, özel sektör ve şimdi akademisyen bir arkadaşım bu zırhı iyi taşıyanlardan.
Akademide ölçülü, özel sektörde stratejik, insan ilişkilerinde kontrollü.
Sorunu görürsün ama hemen hamle yapmazsın.
Bırakırsın…
İzlersin…
Kimin ne olduğunu kendi hâliyle açığa çıkarmasını beklersin. Bu bir zekâ göstergesidir.
Ama Jung’un uyardığı yer tam da burasıdır:
Persona ne kadar ustalaşırsa, gölge o kadar derinleşir.
Çünkü “bırak-rat” kişilik, sadece başkalarını test etmez.
İnsan bazen kendi ihtiyaçlarını da askıya alır.
Görmezden gelinen yorgunluk,
Bastırılan kırılganlık,
“Ben hallederim”e gömülen yalnızlık,
Güçlü durmak adına ertelenen yakınlık,
Bunlar yok olmaz.
Sadece bilinçdışında birikir.
Ve bir gün, hiçbir şey ters gitmiyorken bile insanın içi daralır.
Jung buna gölgenin sızması der.
Özel sektörde bu; ani kopuşlar, keskin kararlar, bazen aşırı mesafe olarak çıkar.
Akademide; sabırsızlık, içten içe bıkkınlık, insanlara karşı soğuma olarak görünür.
Özel hayatta ise en tehlikelisi olur:
Anlaşılamama hissi.
Çünkü herkes seni “güçlü” bilir.
Ama kimse “yoruldun mu?” diye sormaz.
Sorsalar bile sen alışkın değilsindir yanıtlamaya.
Jung’un bireyleşme dediği süreç, tam burada başlar:
İnsanın maskeyi atması değil, maskeyle öz benliği barıştırmasıdır.
Ne sadece akademisyen ne sadece yönetici ne de sadece geri çekilen gözlemci…
Hepsi sensin.
Ama biri diğerlerini boğduğunda, ruh sessizce isyan eder.
Bu yüzden Jung’un sözü serttir ama gerçektir:
“Kendin olma süreci sancılıdır; ama kendin olmadan yaşamak daha yıkıcıdır.”
Bugün en büyük tehlike, yanlış kararlar değil.
En büyük tehlike, doğru görünen ama seni içten tüketen hayatlardır.
Ve en büyük cesaret, herkesin senden beklediği kişi olmak değil;
Kendinle baş başa kaldığında yabancı hissetmemektir.
