Yazar A. Yağmur Tunalı, Türkiye’nin hem iç hem de dış tehditler altında toplumsal bir ayrışmaya sürüklendiğini ve siyasi söylemlerin bu süreci körüklediğini savunmaktadır. Metne göre, etnik köken üzerinden yapılan tartışmalar ve “halklar” kavramının kullanımı, aslında milleti yapay bölmelere ayırarak milli birliği zedeleyen tehlikeli bir propaganda aracıdır. Türkiye’de bireylerin kanun önünde eşit vatandaşlık haklarına sahip olduğu vurgulanırken, terör odaklı meselelerin çarpıtılarak devlete karşı bir sadakat krizine dönüştürüldüğü ifade edilmektedir. Yazar, siyasi partilerin ve bazı kamuoyunun bu yıkıcı dile alet olmasını eleştirerek, tarihi gerçeklerin ve ortak üst kimliğin korunması gerektiğinin altını çizmektedir. Sonuç olarak eser, ülkenin içten gelen bu dezenformasyon ve kutuplaşma kıskacından kurtulması için toplumsal bir uyanış çağrısı yapmaktadır.
“Biz bu hale mi düşecektik?” endişesi yerindedir. Etrafımız çevrili. Tek dostumuz kalmadı. İçeride ayrışma hamleleri devam ediyor.
Yetmiyor; tarihin tanıdığı en kanlı terör hareketlerinden birinin başı “müzakereci” edilmek isteniyor. Partisinin adamlarının ağzı kulaklarında.
Tam havaya girdiler. Dillerinin, isteklerinin zerrece ayarı yok.
DEM’in açılımı: Halkların Eşitlik ve Demokrasi Partisi. “Halkların eşitliği” ve “halkların kardeşliği” söylemi kadar ayırıcı, ayrıştırıcı bir söz arasanız zor bulursunuz.
Bu, Marx’ı kızdıracak Marksist söylemin Sovyetler başta, türlü uygulamasını biliyoruz. Görülmemiş zulümlerle yalnız düşmanlık doğurdular.
“Türkiye halkları” dedikleri kompartımanlara ayırma da tam odur. Aynı sonucu doğurur.
PROBLEMİN KAYNAĞI İÇERİDE
Sadece onlar mı? İktidar partimizin dili de kompartıman dili. CHP’ninki de DEM’den demli.
Her yerde, “Burada şunlar şunlar yaşıyor,” diyerek milleti dilimlere bölmek, düşmanların trilyonlar harcayarak yapamayacakları kötülüklerdendir.
Ezerken “eziliyoruz” diyenlerin propagandasına katılanlar; yönetenler, yönetecekler bunları görmüyor, bilmiyor olamaz.
Evet, bütün kimlikler yaşar ve yaşatılır. Üst kimlikle kavga etmemek ve ettirilmemek kaydıyla yaşar. Türk devletlerinde yaşar.
Türkiye Cumhuriyeti’nde de her tür ferdî hakta eşit olarak zaten yaşıyor. Hani diyoruz ya; problemin kaynağı daima içeridedir.
Yara açacak ve devamlı kanatacaksınız ki memleket başını kaldıramasın!
Başını kaldırırsa ne olacağı belli. Tarihte olan bugün de bugüne göre olur.
İlber Hoca Ankara’da hep anlatırdı: “Bir Batılıyla Türklüğe tavırlarını tartışırsınız. Her şeyi kabul ettirirsiniz. ‘O halde neden bu düşmanlık?’ dersiniz, baklayı ağızlarından çıkarırlar: ‘İyi de daha dün Viyana’daydınız.’”
Onlar asırlar öncesini unutmuyor, biz yüzyıl önce yaşadığımız kıyameti bile bilmiyoruz.
ORTADOĞULULAŞMAYA ÇANAK TUTULUYOR
Kendimizi bilmemekten dolayı başımıza her şey gelebilir. Birileri “Halklar” der, biz oralı olmayız.
Onlar ne dediklerini bilirken biz ne olup bittiğinin farkına varmaz, dahası tekrarlarız. İçerimiz bundan dolayı bozuktur.
İç Güçler harıl harıl yabana çalışıyor.
Böyle süreceği zannedilir, sürmez. Bu memleket sürprizlidir, bir anda çok şey değişir.
Şimdi, “Biz ne yapalım ki bu işe engel olunsun?” diyenlerin sayısı komisyoncu partilere bakarak az görünebilir. Değildir.
Arkalarına milletin büyük çoğunluğunu alabilirler. Şimdiki sessizliğin böyle bir öfkeye dönüşme ihtimali vardır.
“İktidar mensuplarıyla beraber PKK’lılar tarih uyduruyorlar. Günü ve geleceği zehirliyorlar,” fikrine uyananlar çoğalıyor.
ŞU “SORUN” DEDİKLERİ
Yılların kangreni teröre birileri “Kürt Meselesi” diyor, konuşamıyoruz. “Nedir bu?” diyen de cevap veren de yıllardır yoktu.
Kürt’ten, Türk’ten habersiz kurgulanmış Kürtçü takıma göre hepimizin başına gelebilen kötü sayılan ne varsa yalnız Kürt dediklerine yapılıyor.
Memleket, şirazesi dağılmış bir kitap gibi. Yalanmış, iftiraymış… Bakan yok. Atan atana. Ölçüsüzlük bu derece azdı.
Ahmet Özer’in ve kızının dediklerine bakın, çok şey anlarsınız. Kızı, “Babam Kürt olduğu için bunlar başına geliyor,” diyor.
Babası, “Kürt olmasam bu cezayı verirler miydi?” diyor. Kimse de çıkıp “Siz ne diyorsunuz, bu süreçte en çok desteklenen Ahmet Özer’dir,” demiyor.
Bu yalan yanlış, ayrıştırıcı-kışkırtıcı sözlerin edilmesini önleyecek bir tepki gelmiyor.
Kimse, “İçeride Ekrem İmamoğlu var. Onlarca belediye başkanı var, çalışanlar var. Şu veya bu etnisiteden oldukları için içeride değiller. İktidara seçim kaybettirdikleri için cezalandırılıyorlar,” demiyor.
Bunlar fikir değil, iftira kılıklı propaganda yalanlarıdır. Kurucu unsura, devlete, millete hakarettir. Ben ayrı devlet kuracağım denmesinden beterdir.
Birileri ayrılmayı düşünebilirler. İsteyebilir ve bunun için çalışabilirler. Fakat silah bırakacağız derken kurucu unsura ortaklık teklif etmeye kalkmaları, ordular sevk etmek kadar tuhaf bir tersliktir.
Tarihe ortak koşmaları, her şeyi beraber yaptık iddiasıyla geçmişi lekelemeye ve tepelemeye kalkmaları bitmeyen kavgaları hazırlar. Her türlü bozar.
Şimdi yapılmak istenen budur ve kimseye yaramayacağı açık, olmaz bir iştir.
VATANDAŞ OLARAK EŞİTİZ
Sıkça söylenmesi gereken bir gerçek var: Bu memleketle kimse şu veya bu etnisiteden olduğu için farklı bir muameleye tutulmuyor.
Bunu konuşan yok. Her uzantısıyla PKK; çoluk çocuk, nereden geldiğine bakmadan öldürüyor diyen de yok.
“En çok Kürt öldürüyor,” diyen de yok. “Türk’e, Kürt’e düşman aranıyorsa PKK’lılardır,” diyen de yok.
Türkiye’de “Kürt meselesi” var denmesi için etnik çatışma olması lazım. Yok. Türklerle Kürtler arasında bir husumet yok. Ayrım yok.
PKK’ya ve on yıllardır “Kürt Sorunu” diyenlere rağmen yok. Dikkatinizi isterim; Ahmet Özer şimdi düpedüz imtiyazlı vatandaştır. Eşitliği bozan bu imtiyazdır.
Bunları niye konuşamıyoruz? Kötülükler azıyor. İyi, doğru ve güzel adına hiçbir düşünce kalmıyor. Birliğimiz, yani tarihî hakikat durmadan tepeleniyor.
Çıkacağımız dehliz budur.
