Fırtınaydı… Dindirildi… – Cemâl Şafak

(Tahsin Parlak’ın Aziz Hatırasına…)
Kıran düştü bozkırıma,
Bir Ekim şafağında.
Şimşek bakışlı Kıran.
Doruklar göze geldi,
Kanatlar dize…
Ufuklar köze geldi,
Acılar yüze…
Fırtınaydı…
Dindirildi…!
Aral sızdı toprağıma,
Sırlarını sızlatıp,
Ay doğdu,
Güne yandı.
Su dondu,
Ona yandı.
Bir Türkistan gecesinde
Gece de Ona yandı.
Adı Tahsin’di…
Soyadı  Parlak.
Altın sayfalar açmıştı
Sır Boyuma,
Tur-an Yoluma
Yaprak yaprak.
Ey  Karaşanırağım
Türkistan yurdu!
Neden kıydın
Kıranıma?
Korkut Ata
Yaranıma?
Kara Dağ’da,
Ala Dağ’da
Ayak izi,
Parmak izi
Olanıma
Neden kıydın?
Adı Tahsin
Özü “Tahsin”
Sözü Tahsin
Olanıma…?
NEDEN?