HALİÇ VE BOĞAZ’DA BOLCA BULUNUYORDU
Geçmişte özellikle Haliç ve Boğaziçi kıyılarında bol miktarda bulunan istiridye, İstanbul’daki deniz ürünleri tüketiminin önemli bir parçasıydı. Haliç, kentin midye ve istiridye yataklarıyla öne çıkan bölgeleri arasında yer alırken Boğaz kıyılarında da istiridye avcılığı yapılıyordu.
Tarihi kayıtlara göre İstanbul’da midye ve istiridye avcılığı önemli bir geçim ve ticaret alanıydı. 1871’de kentte bu avcılık için dokuz ayrı özel saha oluşturuldu.
KİRLİLİK YASAĞI GETİRDİ
Zamanla İstanbul kıyılarındaki çevre kirliliği bu canlıların doğal yaşam alanlarını etkiledi. Haliç’te artan kirlilik nedeniyle 1908’de midye ve istiridye avcılığı yasaklandı.
MÜŞTERİLERE ÜCRETSİZ İKRAM EDİLİYORDU
İstiridyenin dönüşümü İstanbul’la sınırlı kalmadı. İngiltere ve ABD’de 18. ve 19. yüzyıllarda işçi sınıfının ve dar gelirlilerin ucuz protein kaynaklarından biri olan istiridye, sokak satıcılarında düşük fiyatlarla satılıyor, bazı işletmelerde müşterilere ücretsiz atıştırmalık olarak sunuluyordu.
Aşırı avlanma ve deniz kirliliği nedeniyle doğal yatakların azalması, ürünün arzını düşürdü ve istiridye zamanla lüks tüketim ürünleri arasına girdi. Günümüzde özel üretim ve yetiştiricilik yapılan bölgelerden temin edilen istiridyenin önemli üretim merkezleri arasında İrlanda’nın Mayo ve Galway bölgeleri de bulunuyor.